Ontdekselen begint door je hardop af te vragen waarom je iets op een bepaalde manier doet.

Zo sprak ik net, in het bijzijn van mijn collega van de School voor Wereldverbeteraars, hardop uit dat ik me afvroeg waarom ik het nou zo spannend vind om blogs te schrijven. Hij vroeg of ik mijn potje bij me had en of ik het tevoorschijn wilde halen. Wat zit er in je potje waar je last van hebt? En ik begon meteen te schrijven wat ik hoor als ik aan iets nieuws of spannends begin. Allemaal hele onaardige dingen.

Wie zegt dat dan? Teken eens wie dat is. Natuurlijk begon dat poppetje te gillen dat ik helemaal niet kan tekenen maar ik heb het toch gedaan, het stond zo op papier. Het is een bozig en gefrustreerd poppetje. Met driftige armen in de zij, een ontevreden blik en zware benen die niet van hun plek komen. Als ik goed luister, maar daar moet ik wel moeite voor doen, hoor ik ook nog een ander stemmetje. Eentje die wel aardige en opbouwende dingen tegen me zegt. Hoe die er uit ziet? Het is een vriendelijk kijkend poppetje die heel relaxed op de grond zit en het hart op de goede plaats heeft.

(tekst gaat door onder de afbeeldingen)

Mijn eerste ingeving was dat het onaardige poppetje met de rotopmerkingen helemaal moest verdwijnen. Maar in tweede instantie realiseerde ik me dat het geen rotopmerkingen zijn maar waarschuwingen die heel rot de strot uit komen. Op de vraag of ik de als rotopmerking vermomde waarschuwingen kon vertalen naar opbouwende opmerkingen kon ik overtuigd ja zeggen. Ik heb ze direct op de het gele papier geschreven dat in mijn potje zit dat ik altijd bij me heb om mensen te kunnen laten zien wat ik als ontdekselaar doe.

En wie zegt dat dan tegen je? Hoe ziet dat poppetje er uit? Ik dacht nog even dat de eerder getekende poppetjes allebei moesten blijven maar beter met elkaar in balans moeten raken. Ze zijn er allebei al jaren en ik ben er eigenlijk best wel aan gewend dat zij eerst met elkaar in conclaaf moeten voor ik iets kan oppakken. Dat duurt soms best lang en dan speelt mijn ongeduld op. Dus tijd om ze met elkaar te laten samen gaan.

Het leek me een bak tijd schelen als ze niet elke keer opnieuw elkaar moeten overtuigen maar hun gezichtspunten combineren. Wat er toen uit mijn potlood rolde is een vriendelijk poppetje met een heldere en open blik. Verder een actieve houding met stevige maar beweegbare benen en actieve armen met spierballen wanneer het nodig is. Het hart zit natuurlijk op de goede plek.

(tekst gaat door onder de afbeeldingen)

Het potje met daarin de herschreven tekst en de tekening van het actieve poppetje met het hart op de goede plek staat zonder deksel naast me terwijl ik werk. Zo houd ik mezelf alert en word ik steeds herinnerd aan de houding die ik zelf kan aannemen om het mezelf makkelijker te maken.

Natuurlijk had ik hier al eerder over na zitten denken, in mijn eentje kwam ik niet veel verder dat het nu eenmaal de aard van het beestje is dat ik een beetje pieker als ik iets spannend vind. Het hielp heel veel dat iemand anders me nu de vragen stelde en ik alleen maar hoefde te schrijven en te tekenen. Dat is wat ontdekselen voor je doet.

Dinsdag 4 februari 2020  organiseer ik een ‘potje ontdekselen’. Een creatieve middag waarvoor jij van harte welkom bent. Schrijf je snel in want vol=vol!

  • Op een leuke manier meer over jezelf ontdekkenl

  • Meteen aan de gang met je eigen kwaliteiten

  • Naar huis boordevol inspiratie voor de toekomst

Kom je 4 februari ook een Potje Ontdekselen?

Ja, ik doe mee!