Ben ik een werkende moeder of een moederende zzp-er? Ik vraag het me regelmatig af en kom tot verschillende antwoorden. De ene keer voel ik me een moederende zzp-er die te weinig energie in haar bedrijf steekt. Het andere moment denk ik dat ik een werkende moeder ben die te kort schiet omdat ze aan het werk is op het moment dat er een pubercrisis de kop op steekt.

Ooit dacht ik dat als de kinderen groter worden, het allemaal makkelijker zou worden. Praktisch gezien is dat ook zo. Ik kan de deur uit lopen zonder drie jasjes dicht te ritsen en voldoende rantsoenen mee te nemen. Emotioneel gezien vind ik het niet per se makkelijker. Soms zit ik voor ze klaar en vliegen ze allemaal uit. Het andere moment wil ik me ergens op storten maar word ik meegenomen in een puberprobleem. Thuis werken heeft voor- én nadelen…

Mijn onderneming is net zo oud als m’n oudste kind en in die jaren is me duidelijk geworden: investeren in mezelf verdient zich op beide vlakken terug. Elke keer weer. Ik ben een betere moeder als ik mentaal en fysiek fit ben. En ik lever beter werk als ik investeer in het opdoen en bijhouden van vakkennis.

Daarom ging ik laatst naar een lezing van Wilma Paulij. Ze deelt haar wetenschappelijke kennis over het puberbrein en dat werd ludiek geïllustreerd met korte toneelstukken over het effect van het gedrag van ouders op het welzijn van hun pubers.

Uiteraard ging ik erheen als moeder van drie (bijna) pubers maar ik zat er ook als ontdekselaar van mensen die tegen hun grenzen aanlopen. Omdat ik meer wil leren over hoe ik kan helpen om te gaan met stress en werkdruk.

Ik zie vaak twintigers die heel hard werken en tegelijk heel ontevreden zijn over hun prestaties en over de waardering die ze ervoor krijgen. Kritiek op hun werk voelt als een harde persoonlijke afwijzing, het lukt ze niet om zichzelf als mens los te zien van wat ze opleveren. Wilma noemt dat “aangeleerde afhankelijkheid”. Een automatische reactie is om de kritiek hard te ontkennen en niet tot zich te nemen. Dat doet immers te veel pijn. Ze werken heel hard om pijn en ongemak te vermijden. Vervolgens schiet het er dan bij in om te leren van de situatie, van je fouten. En laat dat nou net één van de redenen zijn waarom mensen een burn out krijgen.

Ik denk dat het nog wel te leren is. Door te ontdekselen kan iedereen leren hoe je wél kunt leren van je fouten en vaker tevreden kunt zijn met jezelf, ook als er dingen mislukken. We weten allemaal dat fouten maken mag en “leren is proberen” maar wees eens eerlijk: wat doe jij als je iets fout doet, als er iets mislukt? Mijn eerste neiging is om boos te worden op mezelf of de omstandigheden en het dan zo snel mogelijk vergeten. Kans om te leren gemist…
Door te ontdekselen ga je er bewust even helemaal in zitten: Je onderzoekt wat er in je potje zit: wat gebeurt er nu feitelijk en wat vind ik daar van? Wat zou ik kunnen leren over mezelf? Of over de ander? Ben ik tevreden hoe het is gegaan of wil het een volgende keer anders aanpakken? En wat zou ik dan anders doen?
Vragen waarop het niet altijd eenvoudig antwoorden is. Maar het levert je gegarandeerd meer op dan boos zijn en blijven op jezelf en/of de situatie.

En als we willen dat de huidige generatie pubers niet de volgende generatie burn out-slachtoffers wordt hebben we als ouders een belangrijke rol te vervullen. Juf Ank uit de Luizenmoeder introduceerde de treffende term “curlingouder”. Ze vergelijkt de driftig poetsende curlingspelers met ouders die elk oneffenheidje op het levenspad van hun kind wegwerken. Dat lijkt heel liefdevol maar ontneemt kinderen de kans om ervaring op te doen met het nemen van obstakels en omgaan met teleurstellingen. In plaats van zo’n curlingouder te zijn kunnen we een voorbeeld nemen aan de moedereend die Wilma toonde. Ze staat rustig op de stoeprand te wachten tot haar kuikens zelf hebben ontdekt hoe ze boven komen.

Ik heb voor mezelf geconcludeerd dat ik tevreden mag zijn over hoe ik de aandacht over mijn werk en mijn gezin verdeel. Dat iemand ergens een keer iets te kort komt, is een mooie les in zelfredzaamheid.

Dinsdag 4 februari 2020  organiseer ik een ‘potje ontdekselen’. Een creatieve middag waarvoor jij van harte welkom bent. Schrijf je snel in want vol=vol!

  • Op een leuke manier meer over jezelf ontdekkenl

  • Meteen aan de gang met je eigen kwaliteiten

  • Naar huis boordevol inspiratie voor de toekomst

Kom je 4 februari ook een Potje Ontdekselen?

Ja, ik doe mee!